donderdag 27 november 2014

Sirene

Mijn zusje zat net een paar weken in de brugklas van het gymnasium. Ik zat in klas drie en was die dag al thuis uit school. Toen stond de politie aan de deur.
Ze was op de fiets onderweg naar huis aangereden. Mijn ouders gingen naar het ziekenhuis. Ze lag in coma maar zou later stapje voor stapje herstellen. De oude werd ze nooit meer.
Jarenlang kon ik geen sirene horen zonder inwendig in elkaar te krimpen. Terwijl ik niets van het ongeluk gezien had en die sirene nooit gehoord had zorgde het geluid voor een schrik reactie. Een sirene deed zeer, steeds weer.
Afgelopen september ging mijn jongste - een dochter - naar de brugklas. In een toevallig gesprek in mijn werk kwam een ongeluk ter sprake. Toen pas, meer dan 30 jaar na dato, stelde ik me voor hoe ze daar gelegen moet hebben, op de weg. Voor het eerst.


3 opmerkingen:

  1. Wat bijzonder dat je zoveel jaren later pas de herinnering en de gedachten aan zo'n bepalende gebeurtenis kunt toelaten hè... Wat moeten we soms veel geduld hebben met onszelf (en dus ook met anderen)...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. het helpt mij als pastor vaak om me te realiseren hoeveel moeite iets mij zelf kost..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies...dat bedoelde ik ook met geduld hebben... ;-)

      Verwijderen