op de Markt

Een kerk heeft muren.. of toch niet? Afgelopen zondag, eerste pinkstermiddag was er even een kerk zonder muren te beleven, op de Markt in Wijk bij Duurstede. Zittend op het terras van de Engel bestelde je een broodje en kreeg je er zomaar een kerkdienst bij. Gratis en voor niks waaiden gebeden, gezongen en gesproken vanaf het podium onder de toren naar het terras.. nu is de kerkdienst altijd al gratis en voor niks, maar toch. Misschien zat niet iedereen die nietsvermoedend op de Markt was neergestreken op een mooie pinksterdag erop te wachten ineens deel uit te gaan maken van een kerk zonder muren.. Maar uit de reacties maak ik op dat het voor sommigen wel degelijk een aangename verrassing was.  
Zelf stond ik op dat podium te zingen, te luisteren en te spreken en voelde de Geest waaien over de Markt... die had daar alle ruimte. Wat was het mooi om mensen uit alle kerken bij elkaar in de zon te zien zitten. En om achter de stoelen voorbijgangers te zien aankomen en -al was het maar even- stilstaan.. Wat anders verborgen zit achter kerkmuren, en dan ook nog eens de muren van minstens 6 verschillende gebouwen was nu open en bloot te zien.. in zon en wind.
Even was de hele Markt een kerk.. de kerk een markt.. hoe mooi is dat..

hemel

ik krijg steeds meer moeite met het begrip 'hemel'. Geloof ik er eigenlijk nog wel in? En zo nee, kan dat wel, voor een dominee? Is het mijn verstand dat me parten speelt, en moet ik me minder laten leiden door de ratio die roept dat het onmogelijk is, een voortbestaan na de dood ergens boven de wolken.. Nee, het is meer dan rationeel reductionisme.. geloof ik. Geloof ik? Het lukt me niet goed meer, om buiten de grenzen van dit aardse bestaan te denken. Ook niet in mystieke zin.. mijn beleving van het wonder, van de mystiek van het bestaan beweegt zich ook binnen-wereldlijk. Eeuwigheid is te vinden in het volledig beleven van het moment.. eeuwigheidswaarde heeft de liefde met haar overgave.. de schepping geeft me een gevoel van een geheel waar ik deel van mag uitmaken. Maar hoe moet het dan met al diegenen van wie het leven te vroeg wordt afgebroken? Degenen die geen recht gedaan is in hun leven? Ik kan sowieso erg opstandig worden van de dood. Ik wil niemand aan de dood afstaan die nog niet klaar is met leven. Geeft het dan troost, als er een hemel is waar het alsnog 'af' komt, dat afgebroken leven? Ik vind het maar mager.. Hier en nu moet het gebeuren.. hier en nu wens ik dat ieder mens geluk ontvangt.. Of doe ik nu God tekort?

eeuwigheid

eeuwigheid
is opgaan in een ogenblik
is overgave aan een ander
is licht lucht liefde
omarmen


en de dood?


een onhandelbare zwerfsteen
waar je je aan stoot
pijnlijk


eeuwigheid
is nu
is even
omarmen

eeuwigheid ruikt naar seringen

pasen

Bloesem bloeit
stralend
leven
dat uitbarst

Lang wachten beloond
verdriet verzacht
hoop gewekt
vertrouwen gegeven

bloesem
kust de lucht           

Hooglied in de graftuin

Een vrouw is op zoek naar een man.. ze dwaalt door een tuin, verblind door tranen. 'wachters, weten jullie waar mijn lief heen is..' lezen we in het Hooglied. Een liedje van verlangen van een vrouw die niet meer weet waar ze het zoeken moet. Ze gaat in het half duister haar huis uit, de straat op.. Waar is hij toch, haar lief..waarom heeft hij haar verlaten, alleen gelaten.
Maar hier zijn de wachters engelen, in een leeg graf. Het is vroeg in de morgen in de tuin om het graf. Ook hier gaat het om liefde, en het verliezen ervan. Het gaat over gescheiden zijn van een ander op een manier die onverdraaglijk is, pijnlijk. Alsof er een stuk van jezelf afgescheurd wordt.
Maria zoekt Jezus, die gekruisigd is. Gestorven aan zijn overgave, aan liefde zonder reserve, gestorven omdat hij zichzelf niet in veiligheid wilde brengen.
Ze dwaalt rond in de tuin en vindt de tuinman, iemand die opgaat in het groen, onopvallend. Tot hij haar naam noemt... dan is hij het ineens, haar lief. Niet het dode lichaam dat ze zocht; hij leeft en raakt haar met zijn stem aan.
Het is een liefdesverhaal, daar in de graftuin. Liefde sterker dan de dood.
En toch ook weer niet. 'Houd mij niet vast' zegt Jezus tegen Maria. Ze zullen niet samen in het hoge gras liggen. Hij zal niet één vrouw omarmen maar talloze mensen zijn liefde geven. Liefde sterker dan de dood.

schaap op zijn rug...

Bij mij in de achtertuin lopen schapen. En op dit moment dartelen er ook lammetjes, alsof ze het woord 'dartelen' hebben uitgevonden. Eigenlijk lopen ze in de wei van de buren, en kleden ze mijn uitzicht vrolijk aan. Ik mag van ze meegenieten en dat doe ik dan ook. Van de week lag er ineens een schaap te spartelen (dat is heel iets anders dan dartelen) op zijn zij. Nu weet ik dat een schaap op zijn rug zelf niet meer overeind kan, dus ik keek gespannen toe. Moest ik in actie komen? Naar de buurvrouw toe rennen, of zelf over het hek klimmen?
Een schaap op zijn rug moet gered worden. Maar dit schaap krabbelde zelf weer op. En zo is het met de meeste schapen - ze kunnen best zelf weer overeind komen, op hun eigen benen.. of poten. Ook de schaapjes in mijn gemeente hoeven over het algemeen niet door mij gered te worden. Een goede pastor helpt een schaapje om de eigen kracht terug te vinden. Een ander per se overeind willen trekken doe je meestal niet puur in het belang van een ander. Daar wordt je vooral zelf gelukkiger van. Een beetje pastor (ik ook) kent die verleiding, om de redder te gaan spelen en zo je nut te bewijzen.
Volgens mij is dat ook wat er gebeurde toen die ene Nederlander in Libië wat verloren ronddwaalde. Er waren ineens allemaal mensen die 'schaap op zijn rug!!' alarmbellen hoorden rinkelen en de verleiding om de redder te spelen niet konden weerstaan. Er werd een helicopter gestuurd. Ook al had dit schaapje misschien best zelf de weg naar huis kunnen vinden..
Hoe zal het aflopen met een internationale gemeenschap die in Libië op grote schaal de reddende rol wil spelen? Is het wijs en dapper om in te grijpen? Zijn we niet binnen de kortste keren partij geworden in de strijd? Hoe zuiver is de wens om burgers te willen redden?
Ik heb gemakkelijk praten, want dat schaap in mijn achtertuin stond zelf weer op. De achtertuin van Europa ziet er heel wat onoverzichtelijker uit.

woestijn retraite

woestijn:
dor en droog,
leeg en eenzaam..
teruggeworpen op jezelf,
alleen
met vragen
die zich niet meer laten ontwijken,
ontvluchten,
afleiden...
welke afleiding
is mijn verleiding,
leidt mij weg van de kern?
de leegte niet ontlopen;
me toevertrouwen
aan het geheim..
liefde om niet.