Finn

Wat als je door de dood van een geliefde met meer losse eindjes achterblijft dan je hanteren kunt? In In de familiefilm Finn – die zaterdag 7 december in première ging – is te zien hoe de hoofdpersoon (een vader die alleen met zijn zoontje Finn achterblijft) zijn dromen ver weg stopt, achter slot en grendel in een kast. Pas als zijn zoon op zoek gaat naar de sleutel verandert er iets..

Het slot van deze film werd in mei in ons Cothense kerkje opgenomen. En niet alleen het kerkje in kerstsfeer speelt een glansrol in de film, ook mijn eigen dochter en haar vriendinnen werden van het kerkplein geplukt om te figureren in de slot scène in de kerk.

Veel redenen om te gaan kijken dus...
Misschien is het omdat ik in de afgelopen maanden veel families mocht begeleiden bij afscheid dat de film me zo ontroerde.
Als de dood zijn klauwen in je leven zet en iemand meeneemt die je niet missen kunt, hoe ga je dan met die machteloosheid om? Een fout die je maakte, een beslissing die je nam krijgt groot gewicht – want je kunt het niet overdoen. Was het jouw schuld? Heb je wel het goede gedaan?

Een mens doet wel vaker niet precies het goede, maar nu komt het er ineens op aan... Hoe kun je verder leven met de keuzes die je maakte?

In de film Finn zie je een man zijn dromen achter slot en grendel stoppen. Er kleeft schuld aan die dromen.. De vraag: had ik anders moeten handelen is te pijnlijk en dus doet hij de deur dicht. Geen vragen, geen dromen, en ook geen muziek meer in zijn leven.
Finn, zijn roodharige zoon van 9 is een dromer zonder dat hij het doorheeft. Hij droomt verzoening met het verleden – de dood is voor hem geen beletsel. 
Het ontroerde me, hoe tijdens de slotscène in de kerk de sleutel naar verzoening met het verleden gevonden wordt. Als Finn op zijn viool speelt gaat de deur van het slot.
In mijn gedachten trokken al die mensen voorbij van wie ik het verdriet heb leren kennen in de afgelopen maanden.

Op 6 mei werden de opnames voor Finn in de kerk gemaakt. Twee weken later zetten we de kerkdeuren open voor wie geschokt was door de vondst van 2 lichamen in Cothen. Nederland leefde mee met het drama van een vader en 2 zonen, en met een moeder (en vele anderen) achterblijvend met vragen.

Finn is een film die hoop geeft, dat de muziek in een leven terug kan komen...  

Advent

Meer Advents-inspiratie is de te vinden via www.ZINinWijkbijDuurstede.nl

gedenken

in de krant: het verdriet van Cothen

Vandaag in het AD / Utrechts Nieuwsblad:

Elia

Een verhaal over en door Elia...gebaseerd op 1 Koningen 18 en 19

Battle 

Ik ben Elia.
Een gelovige.
Een profeet zelfs – dat betekent dat ik mijn mond nog wel eens opentrek om iets over God te zeggen.
Dat is soms hard nodig.
Want de mensen om me heen (en ik zelf ook hoor.. soms..) zijn zo druk met van alles dat ze vergeten te kiezen.
Om één ding tegelijk te doen.
Laat ik jullie vertellen over wat ik laatst meemaakte.
Het was een soort Battle. Een battle om Gods aandacht.
Daar stond ik, met een massa publiek er omheenn. En naast mij stond nog een heel zwikkie profeten. En de vraag was, wie nu echt contact met God kon leggen. Wie had er ècht verbinding..
Zij, die andere profeten, mochten eerst: ze zetten al hun schermen aan, laptops, telefoons, ipads.. ze sprongen ermee in het rond en probeerden maar verbinding te krijgen. Met wat voor goden dan ook.
Het was een bizar gezicht.
“Misschien is jullie God even weg, naar de wc ofzo.. heeft hij zijn wifi niet aanstaan misschien?” zei ik nog…
Er gebeurde niets..
Toen mocht ik.
Ik liet het helemaal stil worden.
En ik richtte me tot God. Hoe precies.. ja, ik weet het zelf niet eens goed.
Maar ik concentreerde me.
En toen voelde je dat er iets gebeurde – in het hele publiek...
Het was geen vuur uit de hemel en toch ook weer wel..
We hadden verbinding… maar dat was toen. Er is veel gebeurd sinds toen.. 

Woestijn

- Elia is gaan liggen

Toen was er verbinding, maar inmiddels voel ik me helemaal alleen…
Jullie denken dat je als gelovige alleen staat, met je secularisatie…
nou.. dat is bij mij nog wel even erger.
Niemand is er over, die me steunt.
Ik heb zoveel over me heen gekregen na die Battle.
Hatemails, gescheld op twitter en wat ze op FB over me zeiden… ze wensen me gewoon dood.
Voor mij hoeft het niet meer… ik wil niet meer verder.

Een engel  brengt water en brood
Kom Elia, eet en drink wat. Je hebt nog een lange reis voor de boeg.
Elia neemt het aan en gaat weer liggen

Engel brengt voor de tweede maal water en brood

Wie was dat..? Ze wist in ieder geval wat ik nodig had…
Ik heb weer energie om op zoek te gaan naar verbinding… in de bergen, daar ga ik God zoeken.

       

Op de berg

Waar is God te vinden als je hem zoekt? 

Soms heb ik hem hard nodig, als ik het gevoel heb dat er niemand is die me helpen kan.
Als ik me in de steek gelaten voel.
Als ik me zorgen maak. Over wat ik allemaal om me heen zie gebeuren.
Vaak moet ik heel hard zoeken.
Maar soms merk ik iets van hem.
Tussen alle geluiden door, in alle drukte, is hij erbij.
En soms helpt het als ik stil ben. 
Hier, boven op de berg, hoor je alleen de wind. En als het dan stil wordt in mij, dan is het net of God in mijn oor fluistert.
Niet alleen maar lieve dingen, als ‘ik ben bij je’. Dat ook..
maar ook stevige taal. Want er moet wel wat gebeuren!
maar vooral:
Hier op de berg besef ik.. er is Iemand groter dan ik. Die met mij verbonden is.

zoals een moeder zorgt..

'Zoals een moeder zorgt, voor kinderen haar toevertrouwd, en waarborgt dat zij leven...zo is een God van liefde' - deze regels uit een lied van Huub Oosterhuis zongen door mijn hoofd toen ik het erf van een boerderij af reed waar een moeder te vroeg gestorven was.
In de afscheidsdienst lazen we een regel uit Jesaja 66: 'Zoals een moeder haar zoon troost, zo zal ik jullie troosten.'
God is als een moeder... die haar zoon troost, op schoot neemt, of over zijn bol aait als hij daarvoor te groot is geworden. Als een moeder die zorgt dat je elke dag de tafel gedekt vindt, die er is als je wilt vertellen over je dag. Die je herinneringen bewaart, foto's inplakt, die altijd bezig is om te zorgen dat thuis ook echt thuis is..
Wij zijn als een kind dat tot rust komt in Gods armen.
Zo beschrijft psalm 131 het:

Ik ben stil geworden

mijn ziel heeft rust gevonden

als een kind op de arm van zijn moeder ben ik

ontspannen

rustig

als een kind vol vertrouwen is mijn ziel

Als mensen te vroeg sterven, als een moeder er niet meer is om haar zoon te troosten, dan hebben we Gods moederlijke zorg en zegen hard nodig...

En oh ja: die rust komt misschien pas, nadat God alle boosheid en verdriet over zich heen heeft laten komen, als we uit geraasd zijn..

Licht in het lijf

Ik mocht de afscheidsdienst leiden van een moeder van 3 jongens tussen 10 en 17 jaar oud. Prachtige mannen, met een dappere vader.
Ik had alle woorden afgewogen; muziek was zorgvuldig uitgezocht. Maar het mooiste moment had geen woorden nodig. Alle vrienden en vriendjes van de 3 zonen mochten naar voren komen om met hen een lichtje aan te steken. Lichtjes die ons helpen herinneren aan het Licht,zei ik erbij. Er waren er misschien wel dertig. Ze zetten waxinelichtjes om 3 kaarsen heen die de zonen hadden aangestoken. En ze zochten hun vrienden op, sloegen armen om elkaar heen en huilden. Terwijl de volwassenen in de banken zaten en helemaal vergaten om te zingen deelden ze hun verdriet, rond de kist met een overleden moeder.
Ik hoop zo dat het ritueel een restje licht in hen heeft achtergelaten. Licht in hun lijf, tegen het gemis in.